لِلّه يوماً يَخْسُرُ فيه المُبْطِلُون » : « براى خداوند روزى است كه افراد ياوه‌گو در آن روز در خسران و زيانند ! » « 1 » مولى على ( عليه السلام ) در جمله بسيار جالبى مىفرمايند : « وَقِّرُوا انْفُسَكِم عَنِ الفُكاهات و مَضاحِكِ الحكايات و محالّ التُّرَّهات » : « وقار خود را نسبت به فكاهيات و حكايات خنده‌آور و محلهائى كه سخنان باطل گفته مىشود حفظ كنيد » « 2 » و با زياده‌روى در اينها شخصيت خود را خدشه‌دار مگردانيد . مرحوم الهى ، در ذيل اين فراز « و ان ضحك لم يعل صوته » چنين مىسرايد : وگر خندد چو گل خندد در اين باغ * نه آشوب افكند در باغ چون زاغ غنچه لب گشايد در تبسّم * كه آرد بلبلان را در ترنّم كه لبخند نهان خوش چون ربا بست * چو خنده صبحدم كز آفتابست لب خندان خوش است اما نه چندان * گل از خنده خزان گرد ببستان بخند اى نازنين ليك بينديش * كه لبخند فزون دل را كند ريش ببين در قهقهه كبك خرامان * كه چشم باز بر وى گشت خندان حكايت شنيدم طرفه كبك كوهسارى * خرامان بود چون زيبا نگارى به خنده كوه را رقصان همى خواست * نشاطش مىفزود و غصّه مىكاست به دشت از قهقهه آن كبك دلشاد * ز بالا ، شاهبازى ديده بگشاد گرفت آن كبك خندان را به چنگال * ز بهر طعمه بشكستش پر و بال مبادا ناگهان باز شكارى * كند بازى به كبك كوهسارى در اين محفل تو چون شمع اى خردمند * به جان سوز و به لب آهسته مىخند كه مىترسم ز لبخند فزونت * فلك چون غنچه سازد غرق خونت

--> ( 1 ) . تنبيه الخواطر ، جلد 4 ، صفحه 537 . ( 2 ) . غررالحكم ( روايات ديگرنيز درباره ضحك در ميزان الحكمه ، باب « ضحك » ، جلد 5 ، صفحه 479 تا 486 آورده شده ، مىتوانيد مراجعه نمائيد ) . .